Ο όρος συνίσταται από το στερητικό α και τη λέξη νόσος. Η αρχική σημασία του ήταν η υγεία, ή η απουσία ασθένειας και αναφέρεται στις Παραγγελίες του Ιπποκράτους, δηλαδή τις ηθικές προτροπές του Ιπποκράτους προς τους νέους ιατρούς. Ο όρος όμως αναφέρθηκε και από τον Θουκυδίδη, στις Ιστορίες του, με μια σημασία πλησιέστερη προς την σύγχρονη, δηλαδή την ικανότητα των οργανισμών να αντιμετωπίζουν επιτυχώς λοιμώδεις προσβολές, από τις οποίες είχαν νοσήσει προηγουμένως. Ο Θουκυδίδης αναφερόμενος στους προσβεβλημένους Αθηναίους από το λοιμό που είχε ενσκήψει κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου γράφει: διότι και εγνώριζαν αυτήν (εννοεί την νόσον) εξ ιδίας πείρας και ήσαν του λοιπού οι ίδιοι πλήρεις θάρρους, καθόσον η νόσος δεν προσέβαλλε δις τον ίδιον άνθρωπον, μετά κακής τουλάχιστον εκβάσεως. Και όχι μόνον εμακαρίζοντο αυτοί από τους άλλους, αλλά και οι ίδιοι, ένεκα της υπερβολής της παρούσης χαράς των, είχαν ως προς το μέλλον κάποιαν επιπολαίαν ελπίδα, ότι δεν θ’ απέθνησκαν πλέον ούτε από άλλην ασθένειαν.
