Στην εδραιωμένη αντίληψη για τους επιστήμονες, μια πτυχή που σπανίως αγγίζεται, είναι η αστεία, η παιγνιώδης πλευρά τους. Πολλοί από αυτούς, και οπωσδήποτε ο ήρωας αυτής της μικροϊστορίας, ήταν πολυλογάδες, τους άρεσε το χαλαρό κλίμα στο περιβάλλον του εργαστηρίου και ήταν επίσης και μεγάλοι πλακατζήδες. Αναφέρομαι στον Sydney Brenner, στον κορυφαίο μοριακό βιολόγο ο οποίος τιμήθηκε το 2002 με βραβείο Nobel για την εργασία του πάνω στην ανάπτυξη και στην χαρτογράφηση των γονιδίων του C. elegans τον οποίο καθιέρωσε ως πρότυπο οργανισμό.
Ο Brenner λοιπόν μπορούσε να γίνει ξεκαρδιστικός με τα τολμηρά, αλλά και ευφυέστατα σχόλιά του. Σε κάποιο συνέδριο, όταν ο ομιλητής αναρωτήθηκε μεγαλοφώνως: Τι χρειάζεται λοιπόν η μαγιά για να ζευγαρώσει; ο Brenner που καθόταν στο βάθος της αίθουσας σχολίασε με τον χαρακτηριστικό του τρόπο: Απαλή μουσική.
Στο ίδιο συνέδριο, όταν πήρε τον λόγο ο συνήθως θορυβώδης James Watson για να σχολιάσει λέγοντας: Προβλέπω πως καμία από τις ομιλίες στο συνέδριο δεν θα είναι βαρετή, πάλι ακούστηκε από το βάθος της αίθουσας η φωνή του Brenner να λέει: Γι’ αυτό λοιπόν Τζιμ, κάθησε κάτω.
Επίσης ο Brenner έτρεφε μεγάλη αγάπη για τα λογοπαίγνια και την επινόηση λέξεων οι οποίες του χρησίμευαν για να επισημάνει – άλλοτε ειρωνικά, άλλοτε χιουμοριστικά – καταστάσεις και περιστατικά τα οποία υπέπιπταν στην αντίληψή του. Σε ένα από αυτά, όταν ένας νεαρός φοιτητής προσήλθε στη συνάντησή τους με ένα πάκο φωτοτυπιών δημοσιευμένων εργασιών, ο Brenner αντιλήφθηκε ότι δεν τις είχε διαβάσει. Απευθυνόμενος λοιπόν σε αυτόν του είπε: Ξέρεις, εκτός από το «Xeroxing» (από τη φίρμα της εταιρείας κατασκευής φωτοτυπικών), υπάρχει και το «Neuroxing». Και είναι εύκολο και φθηνό. Απλώς βάζεις τη σελίδα απέναντί σου, κι αφήνεις μέσα από τα μάτια σου να περάσει στον εγκέφαλό σου.
Σε ένα άρθρο του στο περιοδικό Current Biology, που δημοσιεύθηκε στο τεύχος του Σεπτεμβρίου του 1996 διηγήθηκε ως εξής ένα περιστατικό με τον Francis Crick.
«Μοιραζόμουν ένα γραφείο με τον Φράνσις Κρικ για είκοσι χρόνια στο Κέιμπριτζ. Κάποτε ενδιαφερόταν για την εμβρυολογία και περνούσε πολύ χρόνο σκεπτόμενος τους imaginal disks στη Drosophila (σ.μ. Είναι συστάδες κυττάρων που κατά τη μεταμόρφωση του εντόμου αναπτύσσονται σε ενήλικες δομές, όπως πτέρυγες, πόδια κτλ). Μια μέρα, πέταξε το βιβλίο που διάβαζε στο γραφείο του κραυγάζοντας με οργή: “Μόνον ο Θεός ξέρει πώς λειτουργούν αυτοί οι imaginal disks“.
Τότε είδα μπροστά μου όλο το σκηνικό της άφιξης του Φράνσις στον Παράδεισο. Ο Άγιος Πέτρος τον καλωσορίζει και του λέει: “Ω Δρ. Κρικ θα πρέπει να είσαι κουρασμένος μετά το μακρύ σου ταξίδι. Κάθισε, πιες ένα ποτό και χαλάρωσε“. “Όχι“, λέει ο Φράνσις, “Πρέπει να δω αυτόν τον τύπο, για να του κάνω μια ερώτηση“.
Μετά από λίγη πειθώ, ένας άγγελος συμφωνεί να πάει τον Φράνσις στον Θεό. Αφού διέσχισαν το κυρίως μέρος του ουρανού, έφτασαν στο πίσω τμήμα του. Δρασκελίζοντας τις σιδηροδρομικές γραμμές που υπήρχαν εκεί, έφτασαν σε ένα υπόστεγο με κυματιστή λαμαρινένια στέγη που περιβαλλόταν από διάφορα άχρηστα αντικείμενα. Κι εκεί βρισκόταν ένας μικρόσωμος άνδρας με φόρμα και ένα γαλλικό κλειδί στην κωλότσεπή του. “Θέε μου” του λέει ο άγγελος, “Από δω ο Δρ. Φράνσις Κρικ” και γυρνώντας προς τον Φράνσις του λέει: “Δρ. Φράνσις, από εδώ ο Θεός“. “Χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω” λέει ο Φράνσις στον Θεό. “Πρέπει να σας κάνω μια ερώτηση: Πώς λειτουργούν οι imaginal disks;“. Και έφτασε ευθύς η απάντηση:
“Πήραμε λίγο από αυτό το υλικό και προσθέσαμε μερικά πράγματα και… στην πραγματικότητα, δεν ξέρουμε πώς, αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι κατασκευάζουμε μύγες εδώ και 200 εκατομμύρια χρόνια και δεν είχαμε ποτέ παράπονα“.
https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0960982202706891
