Το 1932 ένας νεαρός Ουκρανός φυσικός και η σύζυγός του, επιχειρούν να διασχίσουν τη Μαύρη Θάλασσα με ένα πτυσσόμενο καγιάκ. Μαζί τους έχουν μόνον μερικές κονσέρβες και την ελπίδα να φτάσουν στην Τουρκία για να ξεφύγουν από το σταλινικό καθεστώς. Η απόπειρα αποτυγχάνει λόγω καταιγίδας, αλλά δεν γίνεται αντιληπτή από τις αρχές της ΕΣΣΔ, και τελικά ευοδώνεται, δύο χρόνια αργότερα, με την αυτομόληση του νεαρού επιστήμονα στις ΗΠΑ.
Αυτό και μόνον το κομμάτι της ιστορίας του George Gamow θα έφτανε για να τροφοδοτήσει ένα εμπνευσμένο σενάριο του Σπίλμπεργκ. Είναι όμως περίεργο ότι δεν έχει συγκινήσει το Χόλυγουντ, παρότι τα επιστημονικά επιτεύγματα με τα οποία συνδέθηκε ο Γκάμοφ, με την άφιξή του στις ΗΠΑ, ήταν εξίσου εντυπωσιακά.
Ο Γκάμοφ, λοιπόν που γεννήθηκε σαν σήμερα την 4η Μαρτίου του 1904, συνέβαλε στη διαμόρφωση της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης, στην απόδειξη της θεωρίας της α-διάσπασης, αλλά και στην ανάπτυξη της Μοριακής Βιολογίας, μετά τη μνημειώδη ανακοίνωση των Watson και Crick για τη δομή του DNA.
Ως μέλος μιας μικρής κοινότητας 20 επιστημόνων που έφερε το ιδιόρρυθμο όνομα Λέσχη της Γραβάτας RNA, και είχε ως στόχο τη διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο το DNA κατευθύνει τη σύνθεση των πρωτεϊνών, δημοσίευσε στο περιοδικό Nature ένα μικρό άρθρο που έφερε τον τίτλο: «Πιθανή σχέση του DNA με τη δομή των πρωτεϊνών».
Το άρθρο που ήταν απόρροια των συζητήσεων της Λέσχης της Γραβάτας, και φυσικά της δημιουργικής σκέψης του συγγραφέα του, επιχειρούσε κάτι πρωτόγνωρο: Την αποκάλυψη του κώδικα που συσχετίζει τη συγγραμμικότητα των νουκλεοτιδίων του DNA με τα αμινοξέα των πρωτεϊνών που κωδικοποιούνται από το μόριο της κληρονομικότητας.
Ο Γκάμοφ στο άρθρο αυτό διετύπωσε την ορθή ιδέα ότι μια τριάδα νουκλεοτιδίων κωδικοποιεί την ένταξη ενός αμινοξέος, μαζί όμως με ένα λάθος: ‘Οτι ο γενετικός κώδικας είναι επικαλυπτόμενος, ή με άλλα λόγια το μεταφραστικό πλαίσιο με το οποίο γίνεται η σύνθεση μιας πολυπεπτιδικής αλυσίδας, προχωρά ένα νουκλεοτίδιο τη φορά στο μόριο του mRNA.
Τα κατοπινά πειράματα που οδήγησαν στην επιβεβαίωση του αριθμού των νουκλεοτιδίων που αντιστοιχούν σε κάθε αμινοξέα, διέψευσαν την υπόθεσή του Γκάμοφ για τον επικαλυπτόμενο γενετικό κώδικα.
Η συμβολή όμως του κοσμολόγου και φυσικού στην αποκρυπτογράφηση του γενετικού κώδικα ήταν αναμφισβήτητη. Έθεσε το θεωρητικό πλαίσιο για την προσέγγιση του προβλήματος της κωδικοποίησης και ενέπνευσε τους επιστήμονες (Nirenberg, Khorana, Holley) που ακολούθησαν, να οργανώσουν τα κατάλληλα πειράματα για την επίλυσή του.
Ο πολυπράγμων αυτός επιστήμονας απεβίωσε την 19η Αυγούστου του 1968.