www.biology4u.gr

Οι επιστημονικές ανακαλύψεις τρέχουν στο εργαστήριο, με ρυθμό ένα πείραμα τη φορά, η επιστήμη όμως προοδεύει βασιζόμενη σε μια σειρά συνεχιζόμενων συζητήσεων, που εκτείνονται από την ομιλία αποδοχής της βράβευσης με το βραβείο Νόμπελ, ως τις κολλεγιακές συζητήσεις σε μια παμπ. Όταν αυτές οι συζητήσεις διοχετευθούν στο δημόσιο λόγο, τότε συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός ενημερωμένου κοινού το οποίο κατανοεί την αξία της χρηματοδότησης της βασικής έρευνας και είναι ικανό να καταλήξει ψηφίζοντας τις περισσότερο τεκμηριωμένες επιλογές. Είναι προς το συμφέρον λοιπόν των επιστημόνων και των ακαδημαϊκών ινστιτούτων να φέρουν τέτοιου είδους συζητήσεις στη δημόσια σφαίρα.

Ποιος είναι ο ορισμός που δίνετε στον επιστημονικό εγγραμματισμό;

Brewer: Για μένα ο ορισμός του επιστημονικού εγγραμματισμού  είναι η ικανότητα να διαβάζεις ένα άρθρο σε μια εφημερίδα ή σε ένα περιοδικό, να παρακολουθείς τα σχόλια σε μια ραδιοφωνική εκπομπή ή στην τηλεόραση και να είσαι ικανός να κατανοήσεις σε τι αναφέρονται και επίσης να τα αντιμετωπίζεις με σκεπτικισμό. Είναι ακόμη να γνωρίζεις αρκετά για την επιστήμη ώστε να είσαι ικανός να διακρίνεις αν η ιστορία που σου αφηγούνται, παρουσιάζεται με δίκαιο και ακριβή τρόπο.
 

Ο ορισμός που δίνετε μπορεί να εφαρμοστεί ώστε να προωθήσει τον επιστημονικό εγγραμματισμό στην τάξη;

Brewer:  Πιστεύω πως ναι. Μια από τις περισσότερο σημαντικές δεξιότητες που μπορούμε να διδάξουμε στους μαθητές μας, είναι το πώς να διατυπώνουν ερωτήσεις,  πράγμα που βρίσκεται στη ρίζα  του επιστημονικού εγγραμματισμού. Δεν χρειάζεται να διατυπώνουμε πομπώδεις ερωτήσεις. Ερωτήσεις όπως: Γιατί υπάρχουν περισσότεροι γεωσκώληκες σε αυτήν την πλευρά της σχολικής αυλής, παρά σε κάποια άλλη; Γιατί τα φυτά ευδοκιμούν εδώ και όχι εκεί; Είναι το είδος των ερωτήσεων που χρειάζεται να θέτετε στους μαθητές από την πολύ μικρή ηλικία και στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία ερώτηση που να μπορεί να θεωρηθεί ανόητη. Η διατύπωση ερωτήσεων είναι βασική για τον επιστημονικό εγγραμματισμό.

Το φαγητό της Ολυμπιακής δεν είναι πια αυτό που ήταν…ή με ξεγελούν οι αναμνήσεις μου. Το παστίτσιο απολύτως άγευστο και ανάλατο. Το γλυκό μάλλον πάει προς το συμπυκνωμένο διάλυμα γλυκόζης για εγκύους … Καλύτερα να χαζέψω λίγο γύρω μου.

Δίπλα μου στο αεροπλάνο, ένα «νιόπαντρο» ζευγάρι ανδρών βρίσκεται σε βαθιά περισυλλογή πάνω στα περιοδικά τύπου People που διαβάζει. Ούτε καλημέρα είπανε, ούτε χαμόγελο δεν μου χαρίσανε και με σηκώσανε άπειρες φορές για να περάσουν προς το διάδρομο του αεροπλάνου. Τα πρόσωπα τους είναι τόσο γλυκά… μικρά θα ήταν σίγουρα το καμάρι της μάνας τους.

Διαγωνίως μου λίγο πιο κάτω, μια Γαλλιδούλα κοπανιέται ακατάπαυστα, σε φρενίτιδα υπερκινητικότητας. Ταπ ταπ πάει το πόδι της. Μια ξύνει το κεφάλι της, μια στρώνει τα μαλλιά της, μια ελέγχει τα νύχια της και μια σκουπίζει το μέτωπο της από ανύπαρκτο ιδρώτα. Παράλληλα, τρώει. Όοοοολο το φαγητό της. Πάρε και τη σαλάτα-καλαμπόκι κάτω. Ντροπή μου, τη μάτιασα.

Μέσα σ’ αυτό το σουρεάλ σκηνικό, σας πηγαίνω όπου να ’ναι και φεύγω από το θέμα που θέλω να αναπτύξω. Εδώ μπροστά μου είναι …μες στο πιάτο μου…και μου κάνει νόημα. ΤΟ ΚΡΕΑΣ ή THE BEAST… Διάβασα τελευταία απίστευτα πράγματα σχετικά με την εκτροφή μοσχαριών, αγελάδων και λοιπόν μηρυκαστικών και μου ‘χουν έρθει κυριολεκτικά τα πάνω κάτω.